Σήμερα, στην πραγματικότητα, το να μιλάμε για κοινωνικά ζητήματα και να τα συνδέουμε με τις βιώσιμες οικονομικές δραστηριότητες σημαίνει πρωτίστως τη δημιουργία ενός πλαισίου που βοηθά τις εταιρείες να επενδύσουν στη δική τους εταιρική ενδυνάμωση, εξετάζοντας παράλληλα ζητήματα όπως: Ανθρώπινα δικαιώματα, πρόσβαση στη Δημόσια Πρόνοια και Υγεία, Πολιτικές Απασχόλησης και Κοινωνική στέγαση.
Η Κοινωνική Ταξινόμηση, με τις αναπτυξιακές κατευθυντήριες γραμμές, στοχεύει στο να αποτελέσει την κοινή βάση για όλα τα πλαίσια της ΕΕ που αναπτύσσουν γνωστοποίηση για τα κοινωνικά ζητήματα, εστιάζοντας ιδιαίτερα στις δύο αυτές βασικές πτυχές: «αλυσίδα εφοδιασμού» και «βιώσιμες κοινότητες» και τα κοινά τους σημεία.
Η δομή της κοινωνικής ταξινόμησης αποτελείται επομένως από τρεις στόχους, καθένας από τους οποίους απευθύνεται σε διαφορετική ομάδα ενδιαφερομένων:
1. Αξιοπρεπής εργασία: αυτός ο στόχος εστιάζει σε άτομα που βρίσκονται σε αναζήτηση εργασίας ή στους εργαζόμενους. Η διατύπωση αυτού του στόχου συνδυάζεται με την ατζέντας της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, όπου οι τέσσερις πυλώνες της για την αξιοπρεπή εργασία είναι: δημιουργία θέσεων εργασίας, κοινωνική προστασία, δικαιώματα στην εργασία και κοινωνικός διάλογος.
2. Επαρκές βιοτικό επίπεδο και ευημερία για τους τελικούς χρήστες: αυτός ο στόχος εστιάζει σε άτομα που έχουν το ρόλο να είναι οι τελικοί χρήστες ορισμένων προϊόντων και υπηρεσιών που είτε ενέχουν αυξημένους κινδύνους για την υγεία ή την ασφάλεια, ή έχουν τη δυνατότητα να βοηθήσουν τους ανθρώπους να ικανοποιήσουν βασικές ανθρώπινες ανάγκες .
3. Κοινότητες και κοινωνίες βιώσιμες και χωρίς αποκλεισμούς: Αυτός ο στόχος θα δώσει έμφαση σε ενέργειες για τον σεβασμό και την υποστήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δίνοντας προσοχή στις επιπτώσεις των δραστηριοτήτων στις κοινότητες και στην ευρύτερη κοινωνία.
Είναι σαφές σε αυτό το στάδιο ότι το πλαίσιο Κοινωνικής Ταξινόμησης σκοπεύει να δρομολογήσει τη βάση για την οικοδόμηση ισχυρών οστών για την μείωση και την αποκάλυψη κοινωνικών θεμάτων που σχετίζονται με τις επιχειρήσεις και τον αντίκτυπό τους στις κοινότητες, ξεκινώντας από τους προαναφερθέντες τρεις στόχους και λαμβάνοντας υπόψη τα ακόλουθα διαρθρωτικά ζητήματα:
1. τα είδη ουσιαστικής συνεισφοράς και πώς θα λειτουργήσουν
2. τον ειδικός ρόλο του DNSH και των Minimum Safeguards
3. η επιλογή του τομέα επιρροής
4. τη σύνδεση της κοινωνικής συνεισφοράς με τις κεφαλαιουχικές δαπάνες (CapEx), τις επιχειρησιακές δαπάνες (OpEx) ή τον κύκλο εργασιών.
Μπορεί βεβαίως να ειπωθεί ότι η προτεινόμενη Κοινωνική ταξινόμηση εγκαινιάζει δυναμικά τις βάσεις για κάτι νέο στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο σενάριο, ενισχύοντας τη ρύθμιση του κοινωνικού τομέα, όπως έχει υλοποιηθεί να αναπτυχθεί για το περιβάλλον, ενώ αναγνωρίζει επίσης τη σημασία μιας σταθερής δομής, καθώς και τις ιδιαιτερότητες κοινωνικών θεμάτων, αλλά χωρίς πλαίσιο και τολμηρό σχέδιο δεν μπορεί να γίνει τίποτα.
